بازخوانی مواضع تشهیر در فقه امامیه ‏ ‏«با تحلیل آرای امام خمینی(س)»‏

  • نویسندگان: علی محمدیان, مرتضی کشاورزی ولدانی
  • کلمات کلیدی: تشهیر، شاهد زور، قاذف، قواد، محتال، مدلّس، مفلس

‏«تشهیر» و شناساندن عمومی بزهکار، در فقه جزایی امامیه، بنابر ملاحظاتی، استثنایی بر اصل اولیه ‏صیانت از آبرو و جلوگیری از افشای سر مسلمان تلقی شده است. با عنایت به اهمیت أعراض و ‏لزوم پاسداشت آبرو و کرامت آدمیان، نوشتار حاضر کوشیده است مواضع تجویز «تشهیر» را از ‏خلال میراث فقهی استخراج کرده و آنها را در بوته نقد و تحلیل قرار دهد. یافته های پژوهش که ‏با کاربست شیوه توصیفی-تحلیلی حاصل شده است، بیانگر این است که جز در مورد «شهادت ‏زور»، مصادیق دیگر ذکر شده در کلمات فقیهان(قیادت، قذف، احتیال، تدلیس و افلاس)، فاقد ‏مستند معتبر می¬باشند؛ لذا در فرض عدم وجود دلیل بر اجرای کیفر، اصل عدم در موارد مشکوک ‏جاری شده و همچنین قول به عدم ثبوت تشهیر جز در مورد متیقن، ملائمت بیشتری با اصل ‏احتیاط در سزادهی و اصل برائت داشته و استناد به قاعده درءالحد نیز اقتضای انتفای مجازات را ‏خواهد داشت. تحلیل دیدگاه امام خمینی در فرض بحث نیز نشان می¬دهد که رهاورد پژوهش ‏حاضر، ظاهراً موافقت ایشان را در پی داشته و یگانه مصداقی از تشهیر که به صراحت توسط ‏ایشان مورد تأیید قرار گرفته، تشهیر شاهد زور می باشد. البته این نکته را نیز باید افزود که مطابق ‏رأی ایشان تجویز برخی از کیفرها(که تشهیر نیز می تواند در زمره آنها قلمداد شود) در برخی از ‏جرایم خاص که جنبه عمومی دارند با صلاحدید حکومت و در پرتو عناوین ثانوی فاقد اشکال ‏خواهد بود.‏

پیوند مجله / همایش

نرم افزار همراه دانشگاه بزرگمهر

مشاهده ی اخبار و ارائه خدمات آموزشی، دانشجوئی و رفاهی به دانشجویان و اساتید دانشگاه بزرگمهر قائنات از طریق نرم افزار تلفن همراه